مقدمه: پیشرفت علوم پزشکی و در نتیجه افزایش امکان پیوند کلیه موفق، حتی در بیمارانی که بیماری های پیچیده، تعداد اعمال پیوند کلیه رشد زیادی داشته و این افزایش تعداد، نیازهای جدیدی را به وجود آورده که یکی از مهمترین آنها مساله هزینه و مدیریت منابع مالی است. هدف این مطالعه، بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیمار در بیمارستان است؛ که یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده هزینه پیوند در بیماران پیوند شده؛ می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 1381-1379 در گیرندگان کلیه بستری در بخش کلیه در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. عوامل بررسی شده عبارتند از جنس، سن، علت نارسایی کلیه، وزن، قد، گروه خونی، مدت زمان دیالیز، شاخص های ایمونولوژیک، سابقه پیوند، داروی مصرفی برای سرکوب سیستم ایمنی، عوارض پس از جراحی و وجود یا عدم وجود بستری مجدد در مورد گیرنده کلیه و همچنین اطلاعات مربوط به جنس، سن، نسبت دهنده کلیه و گیرنده، گروه خونی و نوع اهداکنندگان، جسد یا زنده، نسبت فامیلی دهنده و گیرنده در پرسشنامه ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده سپس با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تی پردازش گردید.نتایج: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که از میان تمام عوامل مورد بررسی، تنها دو متغیر یعنی طول مدت دیالیز پیش از پیوند و نسبت دهنده و گیرنده کلیه، با طول مدت بستری ارتباط معنی داری داشت (P=0.05).نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده از این تحقیق که همانندی ژنتیک و طول زمانی دیالیز را در جهت کاهش طول مدت زمان بستری بیماران پیوندی و در نتیجه کاهش هزینه های پیوند بسیار موثر نشان داد؛ اقدام به افزایش پیوند از اقوام نزدیک و همچنین تلاش در جهت انجام سریع تر پیوند در بیماران در نوبت پیوند توصیه می گردد.

زمینه و اهداف: بخش قابل توجهی از بیماران کووید-19 در بیمارستان بستری می شوند. تعداد کمی مطالعه عوامل مرتبط با بستری شدن این بیماران را بررسی کرده اند. این مطالعه با هدف بررسی عوامل موثر بر بستری شدن و طول مدت بستری در بیماران مبتلا به کووید-19 در بیمارستان شهدا امام حسین تهران در نیمه اول سال 1399 انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی با روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. اطلاعات با استفاده از یک چک-لیست پژوهشگر ساخت دو قسمتی جمع آوری شد. چک لیست جهت بررسی روایی محتوا به 15 نفر متخصص در رشته های اپیدمیولوژی، پرستاری، آمار و پزشک عمومی ارسال شد. شاخص روایی محتوا (CVI) و نسبت روایی محتوا (CVR) جهت بررسی چک لیست و جهت بررسی رابطه متغیرهای مورد بررسی از آزمون های تی دو گروه مستقل، تی تست، تحلیل واریانس تک راهه، آزمون اسپیرمن و پیرسون در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. یافته ها: آلفای کرونباخ چک لیست مطالعه برابر با (824/0 = r) بود. مقدار کل شاخص CVI برای کل چک لیست برابر با 870/0 بود و مقدار شاخص CVR کل چک لیست نیز برابر با 733/0 بود لذا چک لیست مطالعه، روایی و پایایی لازم را داشت. در این مطالعه 291 بیمار شرکت کردند. میانگین و انحراف معیار طول مدت بستری بیماران در بیمارستان برابر با 14/4 ± 59/7 روز بود. بین وجود سابقه اختلالات کلیوی (034/0 =P-value)، وجود علامت های تنگی نفس (007/0 P-value =) و تهوع (016/0 P-value=)، اکسیژن درمانی (022/0 P-value=)، مصرف داروهای آپوتل (045/0 P-value=)، کالترا (020/0 P-value=) و هیدروکسی کلروکین (022/0 P-value=) توسط بیمار با طول کل مدت بستری در بیمارستان رابطه معنی دار وجود داشت. نتیجه گیری: علامت تنگی نفس، سن و اکسیژن درمانی مهم ترین عوامل موثر بر طول مدت بستری بیماران در بیمارستان است. بنابراین پزشکان و پرستاران باید استفاده از اکسیژن درمانی برای بیماران به ویژه بیماران مسن مبتلا به تنگی نفس را در اولویت قرار دهند تا با تسریع بهبود بیماران موجب کاهش طول مدت بستری آن ها شوند.

مقدمه: امروزه در اکثر جوامع سالمندی به عنوان یک مساله مهم مطرح است و با افزایش طول عمر انسانها و بروز بیش از پیش بیماریهای مزمن، هزینه های درمان و مدت اقامت سالمندان در بیمارستانها مورد توجه می باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه ای هزینه ها، و مدت اقامت بیماران سالمند و میانسال بستری در بیمارستان میلاد تهران سال 1391 می باشد.روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بوده و به روش مقطعی انجام گرفته، جامعه پژوهش شامل 36327 نفر سالمند و میانسال بوده که به صورت تصادفی پرونده 400 نفر از آنان بر اساس یک نودم کل جامعه پژوهش (شماره پرونده های 1، 181، 91 و....) انتخاب و موارد مورد نظر طبق چک لیست از پرونده بیماران استخراج شد آیتم های چگ لیست شامل موارد دموگرافیک و دیگر موارد شامل نوع پذیرش (اورژانسی، الکتیو) تشخیص اولیه، تعداد روزهای بستری، هزینه کل بستری، نوع بیمه، عمل جراحی در صورت انجام، تعداد مشاوره های پزشکی، عوارض بستری (تب، عوارض نرولوژیکی و ترشح محل عمل)، انتقال بین بخشی در بیمارستان و نوع ترخیص بیمار بوده و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS16 و روش های آماری T گروه های مستقل، تست تعقیبی شفه و آزمون کای 2 استفاده گردید.یافته ها: نمونه ها شامل پرونده 231 نفر میانسال و 169 نفر سالمند بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین هزینه های بستری سالمندان و میانسالان و نیز بین مدت اقامت ایشان در بیمارستان اختلاف معنی داری وجود دارد (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه و نیز افزایش تعداد سالمندان در دهه های آتی، ضروری است سیاست گذاری های امور سلامت همسو با افزایش هزینه ها و مدت اقامت سالمندان تغییرات اساسی جهت برطرف نمودن مشکلات پیش رو تغییراتی داشته باشد.

مقدمه: نارسایی احتقانی قلب یکی از چالش های اصلی نظام های سلامت در جهان است که با افزایش جمعیت سالمند، شیوع آن رو به افزایش است. پیش بینی دقیق طول مدت بستری  بیماران مبتلا می تواند نقش مهمی در مدیریت بهینه منابع بیمارستانی، کاهش هزینه های درمان و ارتقای کیفیت مراقبت های پزشکی ایفا کند. این مطالعه با هدف ارائه مدل پیش بینی مبتنی بر داده کاوی جهت تخمین مدت بستری بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب و شناسایی عوامل کلیدی مؤثر بر آن انجام شد. روش ها: این پژوهش تحلیلی-کاربردی به صورت مقطعی بر روی داده های 3421 بیمار بستری در دو بیمارستان سیدالشهدا و آیت الله طالقانی ارومیه طی سال های 1397 تا 1399 انجام شد. داده های بیمارستان سیدالشهدا برای آموزش (80٪) و آزمون مدل (20٪)استفاده شد. طول مدت بستری با الگوریتم K-means خوشه بندی و به دو خوشه کوتاه مدت و بلندمدت تفکیک شد. الگوریتم های یادگیری ماشین شامل جنگل تصادفی، درخت تصمیم(C5.0)، شبکه عصبی مصنوعی و سیستم استنتاج عصبی-فازی تطبیقی (ANFIS) برای طبقه بندی مدت بستری استفاده شد. همچنین از روش های بیش نمونه گیری، کم نمونه گیری و   و SMOTE برای متعادل سازی کلاس ها، اعتبارسنجی متقاطع 10 تایی  برای پایایی مدل ها و الگوریتم اپریوری برای کشف قوانین همبستگی بین متغیرها استفاده شد. یافته ها: جنگل تصادفی با صحت 87/14٪، حساسیت 97/56٪ و AUC معادل 85/40٪ بهترین عملکرد را داشت. متغیرهایی مانند کراتینین بالا، هموگلوبین پایین، جنسیت مرد و بیماری های زمینه ای عوامل مؤثر بر مدت اقامت بودند. نتیجه گیری: مدل پیشنهادی می تواند ابزاری مؤثر برای طبقه بندی مدت بستری بیماران نارسایی احتقانی قلب و پشتیبان تصمیم گیری های مدیریتی و بالینی در بیمارستان ها باشد.

مساله مراقبت و درمان بیماران روانی یکی از مسایل و معضلات مهم بهداشتی جوامع می باشد. به منظور بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیماران روانی مطالعه ای بر روی بیماران بستری شده در مرکز روانپزشکی رازی در طی نیم سال دوم سال 79 انجام شد. این مطالعه، به روش گذشته نگر توصیفی انجام گرفته است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که بین عواملی چون سن و جنس بیماران، محل تولد، محل سکونت، وضعیت اشتغال، منبع ارجاع و نوع درمان بیماران با طول مدت بستری رابطه ای وجود نداشت. از طرفی این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا نسبت به بیماران خلقی و سایر بیماران زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشتند .(P<0.05)  همچنین بیماران با دفعات بستری قبلی، بیماران با طول مدت اختلال طولانی تر، بیماران با داشتن بیماری همراه (اعم از جسمی یا روانپزشکی)، بیماران مجرد و طلاق گرفته نسبت به بیماران متاهل و بیماران با پوشش بیمه، زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشته اند.

مقدمه: با توجه به محدودیت تخت های روانپزشکی و تحمیل هزینه بستری طولانی مدت، طول مدت بستری در بخش روانپزشکی مورد توجه محققین می باشد. متاسفانه اطلاعات محدودی از طول مدت بستری روانپزشکی در بیمارستانهای نظامی کشورمان در دسترس است. مطالعه حاضر با هدف بررسی طول مدت بستری نیروی نظامی در بخش روانپزشکی در بیمارستان بقیه اله انجام شد.مواد و روش کار: در این مطالعه که به صورت گذشته نگر انجام شد، تعداد 830 پرونده بستری مربوط به مردان نظامی بستری شده در بخش روانپزشکی بیمارستان بقیه اله به صورت تصادفی ساده از بین کل پرونده های مربوط به سالهای 1381-1380 بررسی شد. طول مدت بستری و متغیرهای دموگرافیک و مرتبط با سلامت روان ثبت گردید.نتایج: محدوده و میانگین (انحراف معیار) طول مدت بستری به ترتیب برابر 51-1 و 7.69±10.80 روز بود. طول مدت بستری به ترتیب در 220 نفر (5/26%) کمتر یا مساوی 5 روز، 271 نفر (7/32%) 10-6 روز، 172 نفر (7/20%) 15-11 روز و در 167 نفر (1/20%) بیش از 16 روز بود. طول مدت بیشتر بستری با سطح تحصیلات بالاتر از دیپلم، قرار گرفتن تحت ECT و طول مدت کمتر بستری با سابقه خودکشی و سابقه مصرف مواد مخدر همراه بود. طول مدت بیشتر بستری با اختلالات سایکوتیک و طول مدت کمتر بستری با اختلالات خلقی، اختلالات شخصیتی و سایر اختلالات همراه بود. ارتباط معنی دار آماری بین طول مدت بستری و سرباز یا کادر رسمی بودن و یا وضعیت تاهل مشاهده نشد (P>0.05).بحث: در مطالعه حاضر، حدود 20% بیماران بستری شده در بخش روان بیماران پزشکی بیمارستان بقیه اله بیش از 16 روز بستری شده اند، که با توجه به هزینه فراوان هر روز بستری و کمبود تخت روانپزشکی بر سیستم درمانی نظامی، مطالعات آتی با هدف بررسی علل بستری طولانی مدت در بیماران روانپزشکی توصیه می شود. به منظور کاهش طول مدت بستری، به نظر می رسد که لازم است به متغیرهایی از قبیل سطح تحصیلات، تحت ECT قرار گرفتن، سابقه مصرف مواد مخدر، سابقه خودکشی و برخی اختلالات روانپزشکی توجه نمود.

سابقه و هدف: به طور معمول پس از سزارین، بیماران ساعت های طولانی ناشتا نگه داشته می شوند و این امر منجر به صرف هزینه و وقت بیشتر برای سیستم درمانی می شود. مطالعه حاضر با هدف مقایسه شروع زود هنگام رژیم مایعات با وضعیت معمول، از نظر طول مدت بستری و زمان لازم برای برگشت حرکات روده ای پس ازسزارین های انتخابی در بیمارستان ولی عصر زنجان در سال 1381 انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تحلیلی 200 نفر از افرادی که مورد سزارین انتخابی قرار گرفته بودند انتخاب و به طور اتفاقی به دو گروه تقسیم شدند. گروه شاهد 100 نفر بودند که طبق معمول 10 تا 12 ساعت پس از عمل برای آن ها رژیم مایعات شروع شد. گروه مورد 100 نفر از افراد داوطلبی بودند، که 2 تا 3 ساعت بعد از عمل، رژیم مایعات را شروع کردند. دو گروه از نظر سن، تعداد حاملگی، سن حاملگی و علت سزارین با هم یکسان بودند. دو گروه از نظر تحمل رژیم مایعات، برگشت حرکات روده در روز اول پس از عمل و طول مدت بستری در بیمارستان با هم مقایسه شدند. وجود استفراغ در شروع مصرف مایعات به عنوان عدم تحمل و وجود صدای روده در سمع روز اول پس از عمل، به عنوان برگشت حرکات روده در نظر گرفته شد. ترخیص بیماران پس از دفع گاز انجام شد. نتایج مطالعه با استفاده ازآزمون دقیق فیشر، تی و کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: میانگین روزهای بستری در گروه شاهد (5/0 ± 2/2 روز) بیشتر از گروه مورد (3/0 ± 1/2 روز) بود ((p<0.05. برگشت حرکات روده ای فردای روز عمل در 81 نفر از گروه شاهد و 92 نفر از گروه مورد وجود داشت که اختلاف دو گروه از این نظر معنی دار بود (P<0.01). در گروه شاهد هیچ موردی از عدم تحمل به رژیم مایعات وجود نداشت ولی 6 نفر از گروه مورد پس از شروع نوشیدن مایعات به علت تهوع و استفراغ دوباره از مصرف مواد خوراکی منع شدند ((P<0.05. عارضه مهمی در هیچ یک از بیماران دو گروه دیده نشد. نتیجه گیری و توصیه ها: شروع زود هنگام رژیم مایعات در سزارین های انتخابی باعث کاهش روزهای بستری و برگشت سریع تر حرکات روده ای شده و عارضه مهمی ایجاد نمی کند. از این رو استفاده از این روش پس از سزارین های انتخابی توصیه می شود.

زمینه و هدف: زایمان واقعه پر استرسی است و به نظر می رسد در صورت اضطراب و هیجان دهانه رحم به سهولت باز نمی گردد. به علت وجود نتایج ضد و نقیض درمورد اثر اضطراب بر پیامد زایمان، این پژوهش به منظور مطالعه همبستگی اضطراب هنگام بستری در اتاق زایمان و طول مدت و سرانجام زایمان انجام شد. مواد وروش ها: این پژوهش توصیفی- همبستگی در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و بیمارستان شهید اکبرابادی شهر تهران انجام شد. نمونه گیری به روش چند مرحله ای و بر اساس سهمیه هر بیمارستان به صورت مبتنی بر هدف انجام گردید. تعداد نمونه ها 200 نفر زن باردار بستری در اتاق زایمان بودند. ابزار گرداوری داده ها پرسشنامه مشخصات دموگرافیک - اطلاعات مامایی، پرسشنامه اسپیل برگرو چک لیست مشاهدات مربوط به وضیعت زائو هنگام بستری وروند طول مدت لیبرو زایمان و آپگار نوزاد بود. اطلاعات مورد نظربا نرم افزار اس پی اس اس 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: اکثر نمونه ها (53.5 درصد) دارای سطح اضطراب متوسط بودند که در نخست زاها بیشتر بود (50 درصد). میانگین طول مدت زایمان 150.34±250.87 دقیقه بود. 94.5 درصد زایمان ها طبیعی بود. میانگین نمره آپگار دقیقه اول 9 و دقیقه پنجم 10 بود. یافته ها نشان داد بین اضطراب هنگام بستری در اتاق زایمان با طول مدت (طول مدت مرحله اول، دوم، و سوم) و سرانجام زایمان (نوع زایمان و نمره آپگار) همبستگی معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: توجه به ابعاد روان شناختی مادر در اتاق زایمان و تلاش برای هرچه خوشایند ساختن زایمان با حمایت های روحی و ایجاد محیط مناسبتر برای زائو و لزوم آموزش های آمادگی زایمان در دوران بارداری یک ضرورت مهم بهداشتی می باشد.

مقدمه: مسمومیت ها یکی از اورژانس های پزشکی می باشند و در بین علل شایع مرگ در جهان، از علل مهم و رو به افزایش مرگ و میر محسوب می شوند. در سال های اخیر، شیوع مسمومیت با مواد مخدر و مواد روان گردان از جمله آمفتامین ها به خصوص در میان افراد جوان رو به افزایش است. پیش گیری و درمان به موقع این مسمومیت ها می تواند به میزان قابل توجهی از آمار مرگ و میر در جهان بکاهد.روش ها: این مطالعه، یک مطالعه توصیفی تحلیلی و آینده نگر بود. روش نمونه گیری به صورت سرشماری از مسمومین با مواد مخدر یا مواد روان گردان به تنهایی و یا توام بود.یافته ها: در مدت 6 ماه، از کل مسمومین مراجعه کننده به بخش مسمومین که 2325 نفر بودند، 542 نفر (23.3 درصد) مصرف کننده مواد مخدر، روان گردان و یا مصرف کننده توام این مواد بودند. به عبارت دیگر، مصرف کننده مواد مخدر (419 نفر)، روان گردان (98 نفر) و یا مصرف کننده توام این مواد (25 نفر) بودند. میانگین سنی در سه گروه مورد مطالعه با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشت. در هر سه گروه فراوانی مردان بیشتر از زنان بود، اما فراوانی مردان در گروهی که مصرف توام مواد داشتند از دو گروه دیگر بالاتر بود. مواد مخدر بیشتر به صورت خوراکی، مواد روان گردان استنشاقی و مصرف توام مواد بیشتر به صورت ترکیبی از روش ها به کار برده شده بود. در هر سه گروه، بیشترین نحوه مصرف به صورت عمدی بود. علایم حیاتی بدو ورود بیماران در سه گروه در محدوده طبیعی بود، اما در مواد روان گردان میانگین ضربان قلب، دمای بدن، تعداد تنفس و فشار خون، مختصری بالاتر از مواد مخدر بود. توزیع فراوانی پیایند بر اساس نوع ماده مصرفی اختلاف معنی داری نداشت و در مجموع 4 نفر فوت کردند. میانگین سنی در گروهی که دچار مرگ و میر شدند از افرادی که زنده ماندند، به طور معنی داری بالاتر بود. سه گروه از لحاظ مدت و هزینه بستری، اختلاف معنی داری نداشتند.نتیجه گیری: مواد مخدر و روان گردان درصد بالایی از علل مسمومیت را به خود اختصاص دادند که در این میان مسمومیت مواد مخدر بیشتر از روان گردان ها بود. مردان جوان بیشترین مسمومین به دنبال مصرف این مواد بودند. این مساله بر ضرورت توجه بیشتر به روش های کنترل و پیش گیری از دسترسی و مصرف این مواد توسط مردان جوان، تاکید می کند.

زمینه و هدف: طول مدت بستری مادران در بیمارستان پس از زایمان بدون عارضه کاهش یافته است و به امری عادی در سراسر دنیا تبدیل شده است. با گسترش ترخیص زودهنگام مادران در سال های اخیر، شناسایی، پیگیری و درمان مناسب مشکلات نوزادان (مانند زردی) با چالش هایی روبه رو شده است. این مطالعه با هدف بررسی طول مدت بستری مادر پس از زایمان و اثر بر میزان بیلی روبین نوزادی انجام شده است. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی، 1347 نوزاد مبتلا به زردی بستری در بیمارستان قائم (عج) مشهد از اردیبهشت ماه سال 1390 تا آبان 1396 مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار گرد آوری داده ها شامل پرسشنامه پژوهشگر ساخته حاوی سه بخش بود. بخش اول شامل داده های دموگرافیک مادر، بخش دوم شامل داده های مربوط به نوزاد (سن، وزن هنگام تولد، وزن هنگام بستری، طول مدت بستری) و بخش سوم شامل داده های آزمایشگاهی (بیلی روبین سرم، هماتوکریت، پلاکت) بود. رابطه شدت زردی نوزادان بستری شده با طول مدت بستری مادر مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: 752 نفر (%56) از مادران در انتهای روز اول مرخص شده بودند. میانگین مدت بستری مادر در زایمان طبیعی 0/57± 1/31 روز و در زایمان سزارین 0/65± 1/73 روز بود (0/001P<). آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که افزایش مدت بستری مادر، با مواردی در نوزاد چون کاهش میزان بیلی روبین سرم (0/001P<)، افزایش سن پذیرش مجدد در بیمارستان (0/045=P)، کاهش میزان از دست دادن وزن روزانه (0/012=P) و کاهش درصد از دست دادن وزن روزانه همراه بود (0/002=P). نتیجه گیری: با افزایش مدت بستری مادر در بیمارستان، میزان بیلی روبین سرم، میزان و درصد از دست دادن وزن روزانه نوزاد کاهش یافت.